Dappere Sue is niet ontstaan omdat ik op een dag besloot dat ik kinderboeken wilde maken. Het is veel persoonlijker begonnen.

Als moeder heb ik van dichtbij gezien hoeveel kinderen kunnen meemaken zonder dat je altijd direct beseft wat er vanbinnen gebeurt. Ook binnen ons eigen gezin waren er gebeurtenissen die veel impact hadden. Mijn kinderen kregen te maken met onze scheiding, het overlijden van hun oma, pesten en een hoofd dat soms zo vol zat met gedachten en zorgen dat het moeilijk was om rust te vinden.

Op het moment zelf probeer je als moeder vooral te doen wat nodig is. Je troost, praat, regelt, zorgt en probeert het gewone leven door te laten gaan. En soms denk je: het gaat alweer wat beter.

Nu mijn kinderen ouder zijn, kijk ik daar anders naar.

Ik zie nu dat sommige gebeurtenissen veel meer met hen hebben gedaan dan ik destijds kon zien. Dingen kunnen voor een volwassene voorbij lijken, terwijl een kind ze nog lange tijd met zich meedraagt. En soms laat een kind helemaal niet duidelijk zien hoeveel iets met hem of haar doet omdat het kind gewoonweg niet weet hoe of niet durft. 

Dat besef heeft mij geraakt. Niet vanuit de gedachte dat ik alles anders had moeten doen, maar wel vanuit een vraag die steeds belangrijker werd:

Wat had mij toen kunnen helpen om beter te begrijpen wat er in mijn kind omging?

Misschien had ik soms andere vragen gesteld. Misschien had een verhaal geholpen om iets herkenbaar te maken. Misschien was praten gemakkelijker geworden als mijn kind niet meteen over zichzelf hoefde te vertellen, maar eerst kon praten over wat een ander personage voelde.

Vanuit die gedachte is Dappere Sue gegroeid.

Onze hond Sue is zelf niet onbevreesd. Ze vindt dingen spannend, voelt onzekerheid en weet ook niet altijd meteen wat ze moet doen. Maar ze ontdekt dat dapper zijn niet betekent dat je nergens bang, boos of verdrietig voor mag zijn. Het betekent dat je mag voelen wat je voelt en van daaruit een kleine stap kunt zetten.

Met Dappere Sue wil ik kinderen woorden en manieren geven om te laten zien wat er vanbinnen gebeurt. Tegelijkertijd wil ik ouders, leerkrachten en andere volwassenen helpen om net iets langer te kijken wanneer een kind stil wordt, boos reageert, niet kan slapen, niet naar school wil of zegt dat er niets aan de hand is.

Niet om overal een probleem van te maken.

Wel om niet te snel voorbij te gaan aan iets wat voor een kind misschien veel groter is dan wij op dat moment kunnen zien.

Als ik het ontstaan van Dappere Sue in één zin zou moeten samenvatten, is het daarom:

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik soms andere vragen gesteld.

Dappere Sue is mijn manier om die vragen nu wél te helpen stellen.